Podręcznik użytkownika
Obciążenia
Przypadki obciążenia, obciążenia powierzchniowe, liniowe i punktowe, obciążenia użytkowe pomieszczeń, obciążenia pochodne i kombinacje wg EN 1990, do obliczeń konstrukcji.
Grupa Obciążenia na karcie Konstrukcja zawiera obciążenia, które przyjmują obliczenia konstrukcji: Przypadki obciążenia…, Obciążenie powierzchniowe, Obciążenie liniowe i Obciążenie punktowe. Wartości są w kN, kN/m i kN/m².

Przypadki obciążenia
Przypadki obciążenia… otwiera okno Obciążenia. Dodaj przypadki standardowe tworzy G1 (ciężar własny), G2 (wykończenie i ścianki działowe), Q-A (użytkowe, kategoria A), S (śnieg) i W (wiatr).

Przypadek ma Kod, Nazwę, Typ (Stałe, Zmienne lub Wyjątkowe), Źródło (Ciężar własny / obciążenie stałe, Wykończenie, Użytkowe, Śnieg, Wiatr, Trzęsienie ziemi lub Zdefiniowane przez użytkownika) oraz, dla przypadku obciążenia użytkowego, Kategorię. Trzy pola ψ0, ψ1 i ψ2 to współczynniki kombinacyjne; zostaw je puste, aby przyjąć współczynniki kategorii z tabeli. Wartość, która nie jest liczbą od 0 do 1, jest oznaczana i nie jest zapamiętywana.
Dodaj brakujące przypadki tworzy jeden przypadek obciążenia użytkowego dla każdej kategorii używanej przez pomieszczenia, która go nie ma.
Umieszczanie obciążeń
- Obciążenie powierzchniowe: kliknij narożniki, a potem naciśnij Enter.
- Obciążenie liniowe: kliknij jego dwa końce.
- Obciążenie punktowe: kliknij tam, gdzie działa.
Gdy narzędzie jest włączone, pasek wiersza poleceń oferuje wartość obciążenia i przypadek obciążenia, do którego trafia (domyślnie Obciążenie użytkowe (Q-A)). Obciążenie trafia na aktywną kondygnację.

Co Lapin wylicza za ciebie
Tych nie rysujesz; Lapin wyprowadza je z modelu przy każdym zapytaniu i podążają za każdą zmianą:
- Ciężar własny stropów, ścian, słupów i belek, z gęstości ich materiałów, w przypadku, którego źródłem jest ciężar własny (G1).
- Wykończenie stropów, z ich warstw, oraz ściany niekonstrukcyjne, jako obciążenia liniowe, w przypadku wymieniającym wykończenie i ścianki działowe (G2).
- Pomieszczenia: obciążenie użytkowe kategorii pomieszczenia na jego powierzchni, w przypadku tej kategorii (Q-A, Q-B…).
- Śnieg i wiatr, gdy podasz wartości dla lokalizacji (zob. Śnieg i wiatr).
Materiał bez gęstości jest pomijany, a Podsumowanie mówi który.
Obciążenie użytkowe pomieszczenia
Zaznacz pomieszczenie: jego właściwości mają sekcję Obciążenie użytkowe. Jego Kategoria to Z funkcji (salon, sypialnia lub kuchnia to A, biuro B, magazyn E1, garaż F), chyba że wybierzesz inną, albo None. Poniżej jest qk, które daje kategoria.

Tabela obciążeń użytkowych
Karta Obciążenia użytkowe wymienia każdą kategorię z jej zastosowaniem i qk w kN/m², jak zaleca EN 1991-1-1. Wpisz w polu wartość z załącznika krajowego; Zmienione wraca do wartości domyślnej.

Śnieg i wiatr
Karta Śnieg i wiatr zawiera klimat lokalizacji. Lapin nie dostarcza map krajowych: odczytaj wartości dla swojej lokalizacji z CR 1-1-3/2012 (śnieg, jego rysunek 3.1 lub załącznik A) i CR 1-1-4/2012 (wiatr, jego rysunek 2.1 lub załącznik A) albo z załącznika krajowego, według którego pracujesz, i wpisz je.

- Śnieg: Obciążenie śniegiem gruntu s0,k (kN/m²), Współczynnik ekspozycji Ce (pełna 0,8, częściowa 1,0, osłonięta 1,2), Współczynnik termiczny Ct (1,0, chyba że dach jest przeszklony i traci ciepło) i Współczynnik ważności γIs (1,0 dla zwykłych budynków). Zastosuj śnieg.
- Wiatr: Bazowe ciśnienie prędkości wiatru qb (kN/m²), Kategoria terenu (od 0 do IV, od morza do centrum miasta) i Współczynnik ważności γIw. Zastosuj wiatr.
Zastosowanie ich tworzy przypadki, do których trafiają ich obciążenia:
- S, śnieg bez zasp, i S+X, S-X, S+Y, S-Y, śnieg nawiany przez wiatr wiejący w stronę każdego boku: na dachu dwuspadowym połać zwrócona ku wiatrowi bierze połowę. Zaspa, która tu niczego nie zmienia (żadna połać nie jest zwrócona ku temu wiatrowi), jest pomijana, a Podsumowanie to mówi.
- W+X/s, W+X/p i tak dalej dla czterech kierunków: wiatr wiejący w stronę +X, −X, +Y, −Y, raz z ssaniem (/s) dachów i raz z ich parciem (/p).
Układy śniegu i kierunki wiatru są alternatywami: kombinacja bierze tylko jeden z każdego rodzaju.
Co Lapin z nich wylicza, przy każdym zapytaniu:
- Śnieg na każdej połaci dachu, na m² rzutu: s = γIs · μ1 · Ce · Ct · s0,k, z μ1 = 0,8 do 30°, potem mniej, 0 przy 60° i w stromszych; na stropie, którego nic nie przykrywa (taras, dach płaski), μ1 = 0,8.
- Wiatr na ściany i dachy: obrys budynku to otoczka wypukła jego ścian i słupów; elewacje biorą strefy A do E, dachy płaskie F do I, dach dwuspadowy F do J, według współczynników EN 1991-1-4, przy ciśnieniu na wysokości budynku dla kategorii terenu. Elewacja przekazuje swój wiatr belkom, ryglom i krawędziom stropów wzdłuż niej, swój najniższy pas gruntowi; dach jego krokwiom lub płatwiom. Dachy kopertowe, ciśnienie wewnętrzne i zaspy śnieżne przy attykach nie są jeszcze wyprowadzane.
Podsumowanie
Karta Podsumowanie pokazuje dla każdego przypadku narysowane przez ciebie obciążenia i sumę w kN, łącznie i na każdej kondygnacji, a potem obciążenia pochodne jedno po drugim, z ich pochodzeniem. Ostrzega o pomieszczeniach, których kategoria nie ma przypadku, i notuje, co pominięto.

Kombinacje
Karta Kombinacje wymienia kombinacje przypadków wg EN 1990 z wartościami zalecanymi, orientacyjne: w stanie granicznym nośności 1,35 dla oddziaływań stałych i 1,5 dla wiodącego zmiennego, pozostałe z ich ψ0; w stanie granicznym użytkowalności kombinacje charakterystyczna, częsta i quasi-stała. Przypadek, który nic nie zawiera, nie bierze udziału.

Analiza
Uruchom analizę (w tej samej grupie i w oknie Obciążenia) analizuje ramę pod tymi obciążeniami: zobacz Analiza konstrukcji.
W pliku IFC
Eksportuj IFC, Fragments lub BOS… ma opcję Structural Analysis View (model analityczny i obciążenia): plik niesie wtedy model analityczny ścian nośnych, stropów, słupów i belek, z przypadkami obciążenia, obciążeniami i kombinacjami, jako IFC Structural Analysis View. Zobacz Import i eksport.